Tuesday, 4 March 2014

हुरडा पार्टी

    परवा किराणा मालाच्या दुकानात मला हुरड्याच packet दिसलं काहीजण किराणा मालासोबत हुरडा घेत होते ते पाहून मनात आल ,अरे हुरडा आता वाण सामानात सामील झालाय की ! तस हुरड्याच मार्केटिंग नव नाही.पुणे मुंबई साईडला "हुरडा पार्टी " असा बोर्ड लावलेल्या हॉटेलात ताजा हुरडा भाजून मिळतो अस वाचल, ऐकल आणि प्रत्यक्षात प्रवासा दरम्यान पाहिलही होत पण हे लोण खेड्यापर्यंत पोहोचायला तसा वेळ लागला मार्केटात कधी कधी हुरडा विक्रीसाठी येतोही पण असा हुरडा विकत आणुन घरी भाजून खाण सारयांनाच रुचत अस नाही, मागच्या वर्षी तर नागपूरच्या बर्डी भागात मी हातगाडीवर हुरडा विकताना विक्रेत्याला पाहिलं तेव्हा वाटलं , आता हि हातगाडी घरा,घरा पर्यंत पोहोचली तर नवल वाटायला नको .बायकाना घरबसल्या भाजी सोबत हुरडाही मिळेल पण खरच त्याला शेतातल्या "हुरडा पार्टी " ची लज्जत असेल?
        पावसान चिंब झालेली धरणी थंडीन शहारली की थंडीची चाहूल लागते शेतातली हिरवीगार कोवळी हुरड्यावर आलेली ज्वारीची कणसे वारयासोबत डोलू लागतात .प्रवासात अशी कणस पाहिली की ,मनाची मरगळ दूर होते मग अशा कोवळ्या हुरड्याची चव शेतात जाऊन चाखण म्हणजे सुखद पर्वणीच असे .पूर्वी शहरात , खेड्यात हुरडा पार्ट्या रंगत.
       हुरडा पार्टीचा बेत आखताच शेत मालक आपले आप्त स्वकीय ,मित्र,परिचित सारयांना निमंत्रण देत.शेतात जाण्यासाठी सोयीनुसार रेल्वे,बसन जाण सुखर असल तरी कधी,कधी ट्रक किंवा क्वचित प्रसंगी बैलगाडीचा प्रवास अनोखा पण त्रासदायक असे विशेषत: तरुणाईला तर अशा वेळेस कधी एकदा शहराबाहेर पडतो अस झालेलं असे अर्थात शेतातल्या हुरडा पार्टीच्या आंनदात त्याचा विसर पडे शेतात जाण्यासाठी बहुदा ट्रकच ठरविल्या जाई कारण जाण्या,येण्याच्या वेळेवर त्या मुळे बंधन नसे.
            शेतात जाण्यासाठी बहुदा सुटीचा दिवस ठरवल्या जाई जायच्या दिवशी सकाळी लवकरच सारे जमत ज्यांना पोहोचायला वेळ होई त्यांच्या कडे माणूस पाठवल्या जाई ट्रक मध्ये चढण्यासाठी कसरत करावी लागे ट्रक जवळ स्टूल ठेवून गडी एकेकाला आत चढवत आत गादया घालून बसण्याची सोय केलेली असे सारे आत चढले कि दरवाजा बंद केल्या जाई एकदाका प्रवास सुरु झाला कि मग बायकांच्या गप्पात,गाण्याच्या भेन्ड्यात शेत कधी आल हे समजतही नसे मग पुन्हा उतरण्याची कसरत होई.
            शेतातच साफ केलेल्या जागेवर सतरंजी घालून बसण्याची सोय केलेली असे . मग तोडलेला ऊस ,बोर.चिंचा ,ढाळा {हरबरा } ,पेरू असा गावरान नास्ता होई . ऊस कोणी स्वत: सोलुन खात तर काहींना गडी सोलून देत नंतर शेत मालक ,मालकीण सारयांना शेत दाखवायला नेत वाटेतले काटे चुकवत ,पाटातल्या झुळझुळनाऱ्या पाण्याची चव चाखत ,झाडावरच्या खुणावणाऱ्या ताज्या चिंचा ,पेरू ,बोर ह्यांचा आस्वाद घेत सारेजण शेतातली सैर करीत ह्या अवीट चवीच्या फळांची चव शेतातच अनुभवावी !
          शेतमजूर तोवर शेतातली कोवळी ,लुसलुशीत कणसे तोडून आणत .शेतातच खड्डा करून तिथे कणसे भाजण्यासाठी जाळ केलेला असे शेतमजुरांच्या बायका भाजलेला हुरडा चोळून पाखडून ,मुठी मुठीने सारयांना देत सोबत शेतातली कोवळी वांगे भाजून देत हि वांगी शेंगाच्या चटणी सोबत खाल्ली जातात हुरड्या सोबत शेंगाची चटणी ,गुळ ,तीळ ,खसखस व खोबर घालून केलेलं तोंडी लावण असा मेनू असे हुरडा खाल्ल्या वर पाणी प्यायला देत नसत.
                हुरडा खावून झाला कि मग पुन्हा काही जण शेत पहायला जात ,लहान पोर फुलपाखरू ,पाकोळी पकडायला धावत काहींच्या गप्पा रंगत काहीजण गाणी म्हणत तर काही गाण्यांच्या भेंड्या खेळत.तोवर जेवणाची वेळ झालेली असे .शेतात स्वयंपाकाची सोय असेल तर शेतातच पातळ चुलीवरच्या भाकरी ,पिठलं ,पेंडपाला ,मसाला वांगी भाजी ,शेंगाची चटणी ठेचा ,लोणी ,दही असा साग्र संगीत मेनू असे जर शेतात जेवण बनवण्याची सोय नसेल तर घरूनच दशम्या ,गुळाच्या दशम्या ,थालीपीठ ,पुरी भाजी ,धपाटे (विदर्भातले धापडे ) ,चटणी ,लोणचे भाताचे प्रकार ,झुणका वैगरे घरूनच आणत शेतात जर गुऱ्हाळ असेल तर त्याची काकवी पोळी सोबत तूप घालून खायला देत.सोलापुरात "वेळ आमावश्या" ला शेतात जेवण देत तेव्हा बाजरीची भाकरी व इतर मेनू असे शेताच्या आसपास जर नदी व धरण असेल तर तेही पाहायला लोकांना नेत पुन्हा दुपारनंतर कोणाला हुरडा हवा असेल तर भाजून देत सारयांना चहा ऐवजी ग्लास भर ताक प्यायला देत . ऊन उतरणीला येऊ लागली कि अंधारून यायच्या आत सारयांना परतण्याची घाई लागे.परतताना निरोप देताना.शेत मालक,मालकीणीच्या चेहरयावर सारयांना हुरडा खाऊ घातल्याच समाधान दिसे सारयाना भाजलेला हुरडा सोबत बांधून दिल्या जाई मोकळ्या हवेतल्या हुरडा पार्टीचा सुखद अनुभव मनात साठवत सारे परतीच्या वाटेला लागत.
              प्रांतानुसार हुरडा पार्टीच ,हुरडा खाण्याच स्वरूप वेगळ असत हे मला विदर्भातल्या हुरडा पार्टीत कळाल इथे हुरड्या सोबत तिळाची चटणी,दही दिल्या जात. हुरडयात दही चटणी मिसळून भेळी सारखी खाल्या जाते जेवणात जाड भाकरी असते सोबत ठेचा ,मिरच्या ,पिठल, भरीत,लोणी ,दही असा मेनू असतो.भाजलेला हरबरा त्याला हुळा म्हणतात तोही खायला देतात.मला आमच्या मारवाडी स्नेह्याकडे हुरडा बारीक करून तिखट फोडणी देवून कण्या सारखा किव्हा गोड गुळ घालून शिरयासारखा करून खाल्ला जातो हे कळाल. विदर्भात गव्हाच्या कोवळ्या ओम्ब्याही भाजून ,भरडून त्यात साखर,तूप घालून लाडू करून किव्हा खीर करून खातात.
आमच्या काँलेजमधल्या मारवाडी मैत्रिणीच्या शेतातल्या पार्टिची आठवण अजूनही आठवते तेव्हाचे अविस्मरणीय, क्षण,हुरड्यासोबतच्या गप्पा कडक शिस्तीतल्या आम्हाला मिळालेल नीवांतपण अन सोबत हुरड्याची लज्जत!
                      हुरडा पार्टीच स्वरूप कसही असल तरी शेतात जाऊन हुरडा खाण्याची मजा काही औरच ! आताची पिढी ह्या आनंदाला मुकतेय खरी !पण वाढती महागाई ,हरवत चाललेली माणुसकी ह्या मुळे हुरड्याच मार्केटिंग झाल तर नवल नाही पण म्हणूनच तर शेताजवळच्या हॉटेलात हुरडा गरमागरम भाजून मिळतोय बदल म्हणून हा नवा बदल चांगला असला तरी खर्चिक मात्र आहे.तसही नोकरी ,धंद्याच्या ,निमित्याने शेत बटाईने दिल्यामुळे आपल शेत असूनही आपल्या शेतातला हुरडा खायला मिळतोच कुठे?

Wednesday, 5 February 2014

पंढरपूर येथील नाटय संमेलनाचा उदघाटन सोहळा

                शुक्रवार ३१ जानेवारीला पंढरपूर येथे दोन दिवसीय नाटय संमेलन पार पडले जेष्ठ नाटककार श्री अरुण काकडे यांच्या अध्यक्षतेखाली ९४ व्या नात्य संमेलनास सुरवात झाली संमेलन स्थळाला जेष्ठ साहित्यीक क.श ना नवरे तर चंद्रभागेच्या विस्तीर्ण मैदानावर उभारण्यात आलेल्या मुख्य रंगमंचाला कै. विनय आपटे यांचे नाव देण्यात आले होते पोलिसांच्या रखुमाई सभागृहाला सतीश तारे असे नामकरण करण्यात आले होते. सकाळी सात वाजता टिळक स्मारक मैदानातून नाट्य दिंडीला सुरवात झाली दिडीत रांगोळीच्या पायघडया,घोडे ,उंट ,शाळेतील ३ हजारावर विध्यार्थि ,शंभर जणांचे वारकरी पथक , लेझीम पथक सामील झाले होते दिंडीतील लोककलाकारांनी ऐतिहासिक पात्र वठवून दिंडीत सहभाग नोंदवला होता तर काहींनी कार्टून च्या भूमिकेत ,लोकांशी हस्तांदोलन करीत लोकांचे लक्ष वेधून घेतले मावळत्या संमेलनाध्यक्षा सोबतच मान्यवरांचा दिंडीत सहभाग होता.
                 संमेलनाचे उदघाटन केंद्रीय गृहमंत्री सुशील कुमार शिंदे यांच्या हस्ते झाले या वेळी नाटय संमेलनाचे अध्यक्ष अरुण काकडे ,सांस्कृतिक राज्य मंत्री संजय देवतळे ,खासदार रामदास आठवले ,नाटय परिषदेचे अध्यक्ष मोहन जोशी ,सचिव दीपक कारंजीकर , कोषाध्यक्ष लता नार्वेकर,स्वागताध्यक्ष भारत भालके , राज्यमंत्री हर्षवर्धन पाटील उपस्थितीत होते व्यासपीठावर ,जेष्ठ नाट्यकर्मी ,फैयाज,लालनसारंग आदींचा समावेश होता.
                या वेळी जेष्ठ नाट्यकर्मी बाळ कर्वे ,जयंत सावरकर ,फैयाज ,लालन सारंग ,झाडीपट्टी कलावंत परशुराम खुणे ह्यांचा सत्कार करण्यात आला ह्याच कार्यक्रमात आंतरराष्ट्रीय चित्रपट महोत्सवात बक्षीस मिळालेल्या "टपाल "ह्या चित्रपटातील " सर्वोत्कृष्ठ अभिनेत्री " पुरस्कार विजेती "वीणा जामकर" सर्वोत्कृष्ठ "अभिनेता मोहन आगाशे ", सुरेश शेलार यांचाही सत्कार करण्यात आला या वेळी मावळते अध्यक्ष मोहन आगाशे यांना अखिल भारतीय नाट्य  परिषदे तर्फे पदक प्रदान करण्यात आले.
              मोहन आगाशे पंढरपूरच्या स्वागताने भारावून गेले. ते म्हणाले लग्नाची वरात व नाटय दिंडी ह्यात फरक असतो ,नाटय परिषदेत दर वर्षी आम्हाला अध्यक्ष म्हणून बसवतात व दुसरया वर्षी त्याला उठवतात य़ा वेळी आगाशे यांनी नाट्याध्यक्ष अरुण काकडे यांच्या हाती सूत्रे सोपवून त्यांना पगडी प्रदान केली.
                   ह्या नाटय संमेलनात तब्बल १५२ व्यावसायिक सिने नाटय कलावंत उपस्थित होते एरव्ही कार्तिकी व आषाढी एकादशीला वारकऱ्यांच्या टाळ मृदुन्गाने दुमदुमणारी पंढरी जेष्ठ नाटककार लेखक ,दिक्दर्शक ह्यांच्या उपस्थितीने दुमदुमली आणि रोज दूरदर्शनवरून, मालिकेतून दिसणारे कलावंत प्रत्यक्ष पंढरपुरात दाखल झालेत म्हटल्यावर लोकांनी त्यांना पाहण्यासाठी गर्दी केली काहींनी आत प्रवेश मिळाला नसल्याने नाराजी व्यक्त केली.
            ह्या नाटय संमेलनास जब्बार पटेल ,रोहिणी हट्टंगडी ,रमेश भाटकर ,अशोक शिंदे ,फैयाज ,लालन सारंग ,मुक्ता बर्वे ,सुनील बर्वे ,शुभांगी गोखले ,सुहिता थत्ते ,सोनाली खरे ,मैथिली जावकर रीमा लागू आदी सोबतच अनेक मान्यवरांनी हजेरी लावली होती.
           नाटय संमेलनाच्या पूर्व संध्येला "गाढवाच लग्न " हे धमाल विनोदी नाटक सादर झाल्याच मोहन जोशी ह्यांनी सागितलं ते पुढे म्हणाले ह्या नाटकाला पंढरपूरकरांनी भरभरून प्रतिसाद दिला मुक्ता बर्वे ,रमेश भाटकर,रीमा लागू वै कलाकारांनी आम्ही काकडे काकांच्या प्रेमाखातर येथे आलो आहोत त्यांनी लेखी भाषणात मांडलेले मुद्दे अभ्यासु वृत्तीचे व छान आहेत आणि ते नक्कीच ते मुद्दे पूर्णत्वास नेतील  अशी आशा व्यक्त केली मुक्ता म्हणाली कि त्यांनी प्रयोगिक व समांतर रंगभूमीच्या मागण्यांकडे लक्ष ध्यावे सूत्र संचलन पुष्कर श्रोत्री व सुधीर गाडगीळ ह्यांनी केले
            नाटय परिषदेचे अध्यक्ष मोहन जोशी म्हणाले कि ,अजितदादा पवार यांनी जाहीर केलेला पाच कोटीचा निधी अध्याप आम्हाला मिळालेला नाही विशेष म्हणजे ह्याच कार्यक्रमात संजय देवतळे यांनी जोशिंच्या हातात ३ कोटी ७५ लाखाचा निधी व २५ लाख नाट्य संमेलनासाठीचा चेक दिला व त्याचा विनियोग योग्य कामासाठी करावा व कशासाठी वापरणार त्याचा तपशील व आराखडा सादर करावा असे सांगितले
            ह्या वेळी संजय देवतळे ,रामदास आठवले ,सुशील कुमार शिंदे ह्यांची भाषणे झाली रामदास आठवले यांनी चारोळ्या सादर करीत भाषणात रंगत आणली ते म्हणाले कि ,लोक म्हणतात नाट्य संमेलनात नेत्यांनी लुडबुड करू नये पण तुमचे नाटक ,सिनेमे राजकारण्याचे पात्र असल्याशिवाय पूर्ण होत नाही मग नाटय संमेलन तरी कसे अपवाद असेल त्या मुळे आम्ही ती करणारच मोहन आगाशे म्हणाले कि आम्हाला एका वर्षासाठी बसवतात व नंतर उठवतात पण आमच्या पक्षात एकदा बसवले कि उठवतच नाहीत पुन्हा,पुन्हा बसवतात तुमचा अभिनय नाटकी असतो पण आमचा अभिनय न्याचरल असतो नाटय कलावंत व पडद्या मागचे कलावंत ह्यांचे मानधन वाढवण्यात यावे अशी सूचनाही त्यांनी केली  हर्षवर्धन पाटील ह्या संमेलनास उशिराने पोहोचले ते म्हणाले कि नाटकात सर्वच पात्रे एकदम एन्ट्री घेत नाहीत म्हणून मी उशिराने आलो.
                       नाट्यसंमेलनाचे उदघाटक केंद्रीय गृहमंत्री सुशीलकुमार शिंदे यांनी आपल्या भाषणातून गतस्मृतीला उजाळा देत प्रायोगिक रंगभूमी ,दलित रंगभूमी ,बाल रंगभूमी नाट्यलेखक ,नाट्यस्पर्धा नाट्यशिबीर ,व काही तेलगु भाषिक कवी लेखक ह्यांचाही आवर्जून उल्लेख केला प्रायोगिक रंगभूमी नवी वाट चोखाळते ,त्यांच्यात प्रस्थापितांना धडक देण्याची ,नवे काही घडविण्याची क्षमता असते असेही ते म्हणाले रंगभूमीचे तंत्रज्ञान कसे बदलत गेले हे सांगताना त्यांनी पूर्वी मागचे पडदे बदलून दृश्य साकारत .पण" अश्रूंची झाली फुले " ह्या नाटकापासून फिरत्या रंगमंचाची सोय झाली त्या नंतर त्यांनी सोलापूर जिल्ह्यातील नाटय इतिहासाचा आढावा घेतला सोलापूर जिल्ह्यातील हे तिसरे नाटय संमेलन असून पहिले संमेलन १९५७ साली डिसेंबर महिन्यात "भागवत थियेटर " मध्ये केशवराव दाते ,बाबुराव पेंढारकर व उद्योजक रतनचंद दोशी ह्यांच्या उपस्थितीत पार पडले होते नंतरचे २००८ सालचे नाटय संमेलन राजेशाही थाटात पार पडले होते आणि आताच हे तिसरे संमेलन पंढरपूर येथे होत आहे.
                          सुशीलकुमार शिंदे ह्यांनी शाळेत,संगमेश्वर कॉलेजात असताना नाटकातून कामे केली त्याची आठवण सांगताना ते म्हणाले ,केवळ सरांमुळे तोंडाला रंग लावून मी मुंबईची माणसे मध्ये "शांतेच पात्र "रंगवल मग काही काळ" घराबाहेर ,मोरूची मावशी ,करायला गेलो एक ,मंतरलेले दिवस लग्नाची बेडी "अशी अनेक नाटके केली मोरूच्या मावशीच्या भूमिकेच बक्षिसही पटकावल त्या मुळे मी जर राजकारणात गेलो नसतो तर नक्कीच अभिनेता होऊन मोहन जोशी विरोधात उभे असतो.सोलापूरचा नाटय इतिहास सांगतांना शिंदे म्हणाले सोलापुरातल्या जुन्या विठ्ठल मंदिरात संगीत नाटकाचे प्रयोग होत ." १९५७ मध्ये गंधर्व नाटक मंडळी "सोलापुरात महिनाभर मुक्कामास होती त्यांच्या पडत्या काळात "भागवत थियेटर" मध्ये झालेल्या त्यांच्या प्रयोगांना सोलापूरकरांनी भरभरून प्रतिसाद दिला तसेच"पृथ्वीराज कपूरच्या पृथ्वी थियेटरचाही "मुक्काम सोलापुरात होता त्यांनाही सोलापूरकरांनी उत्तम प्रतिसाद दिला होता.
                    एकदा गणपतराव जोशी यांनी "ह्यम्लेट"च्या नाटक प्रयोगात चुकून तुकारामाचा संवाद म्हटला तो उशिरा त्यांच्या लक्षात आल्यावर त्यांनी माफी मागत पैसे परत देण्याची तयारी दाखविली पण लोकांनी पैसे परत घेण्यास नकार दिला इथल्या लक्ष्मी विष्णू मिल ,हरीभाई देवकरण प्रशाला ,श्रुती मंदिर येथे स्वयंवर ,संशय कल्लोळ आणि इतर संगीत नाटके होत सोलापूरच्या शशिकला जवळकर ,सरला येवलेकर जब्बार पटेल ,फैयाज ,दिनानाथ टाकळकर ,अतुल कुलकर्णी ,विनय बडवे ह्या सिने नाट्य कलावंतांनी आंतरराष्ट्रीय स्थरावर यश मिळवले आहे पूर्वी नाटय लेखकांच्या लेखनात शब्दांच सौंदर्य होत हे सांगताना त्यांनी राम गणेश गडकऱ्यांच्या "एकच प्याला" ह्या नाटकात सिंदुच्या तोंडी एकदाही दारू हा शब्द आला नसल्याचे निदर्शनास आणले.
                   सर्व नेत्यांच्या लांबलेल्या भाषणामुळे नाट्यसंमेलनाचे अध्यक्ष अरुण काकडे ह्यांना वेळ कमी असल्याने भाषणाची छापील प्रत वाचा असे सांगावे लागले त्यातील ठळक मुद्दे सांगताना ते म्हणाले महाराष्ट्रासारखे सृजनकार्य इतरत्र होत नाही नाटकाचा पाया शालेय रंगभूमीवरच पक्का करावा नाटय कलेचा शालेय अभ्यासक्रमात समावेश करावा त्या साठी शिक्षकांना नाटय कलेच शिक्षण देण आवश्यक आहे गेल्या पंचवीस वर्षात नाट्यगृहाचे भाडे व इतर खर्च वाढले असल्याने तिकीट दर वाढवावे नाटकांना मिळणारी अपुरी सवलत ,समीक्षण ,विकेंद्रीकरणाचा प्रस्ताव ,सध्याची मराठी रंगभूमीची अवस्था ह्या बाबतीतही त्यांनी विचार मांडले.
                 माझा नाटकाचा प्रवास अखेरच्या श्वासा पर्यंत चालूच राहील असे सांगतानाच सध्या भाषेच सौंदर्य लोप पावत असल्याची खंत व्यक्त करत ,भाषेत संस्कृती व संस्कारच सोन इतक रुजवल पाहिजे की त्यांनी हजारो ओंजळी भरल्या पाहिजेत अशी आशाही त्यांनी व्यक्त केली.
             ह्या संमेलनात नेत्यांचाच प्रभाव जाणवत होता सांस्कृतिक मंत्री संजय देवतळे ह्यांनी ह्या संमेलनात गोरेगाव चित्र नगरीत पहिले नाटय विद्यापीठ उभारणार असल्याचे जाहीर केले विनया जोशी ह्यांच्या पसायदानाने उदघाटन सोहळ्याची सांगता झाली.

Friday, 17 January 2014

यवतमाळ ते औरंगाबाद रस्त्याची दुरावस्था


                   यवतमाळ येथून कारंजा ,मेहकर,सिंदखेडराजा ,जालना,औरंगाबाद ह्या मार्गावरील रस्ता जागोजागी उखडलेला, वाहतुकिस  अत्यंत खराब अवस्थेत असून तेथे येणाऱ्या जाण्याऱ्या प्रवाशास त्याचा अत्यंत त्रास होत आहे विशेषत: रात्रीच्या वेळेस प्रवास करणारया प्रवाश्यांना व वाहन धारकांना त्याचा खूप त्रास होतोच शिवाय गाड्यांचीही अवस्था खराब होते अडचणीच्या वेळेस एखाद्या गावी वेळेवर पोहचता येत नाही आणि खराब रस्त्यामुळे वेळ व पैसे दोन्हीही वाया जातात.
                 रस्ता खराब मात्र जागोजागी टोल वसुली मात्र व्यवस्थित सुरु
 रस्ता जागोजागी उखडलेला असला तरीही इथली टोल वसुली थोड्या थोड्या अंतराने व्यवस्थित सुरु आहे ज्या तत्परतेने टोल वसूल केल्या जातो त्या तत्परतेने रस्ता मात्र दुरुस्त होत नाही हि टोल वसुली कोठे सत्तावीस,कोठे तीस ,पस्तीस ह्या दराने लहान गाडीस जवळपास सात,आठ वेळेस तरी  होतेच
ह्या रस्त्यावर इतके टोल नाके आहेत की   काही जण गमतीने म्हणतात की थोडा वेळ जर टोल नका दिसला नाही की  चुकल्या ,चुकल्या सारख वाटत.  तर काही जण  म्हणतात कि, थोडा वेळ टोल  नाका दिसला नाही कि हायस  वाटत पण कसच काय पुन्हा टोल नाका येतोच  पूर्वी प्रवास करताना रस्त्यात देऊळ दिसले कि लोक नमस्कार करून दक्षिणा टाकत पण आता टोल नाक्यावर थांबून टोल द्यावा लागतो असही काही जण म्हणतात.
    दररोज ह्या मार्गावरून लहान गाडया ,बसेस ,ट्रक  मिनी ट्रक ,Travels  ये,जा करतात इतक्या टोल नाक्यावर त्या थाबतात व टोल भरतात  त्याचा हिशोब केल्यास दररोज हजारो रुपये सरकारच्या तिजोरीत जमा होतात मग रस्ते दुरुस्त का होत नाहीत.
.सद्या कोल्हापुरात टोल विरोधी जोरदार आंदोलन सुरु आहे लोकांचा प्रक्षोभ होऊन टोल नाकाच जाळण्यात आला राजू शेट्टी यांनी "टोलमुक्त महराष्ट्र" करणार अशी घोषणा केली आहे युतीच्या काळात रस्ते बांधणी प्रकल्प राबवण्यात आला ह्या रस्त्याच्या बांधणीच काम कंत्राटदारांना देण्यात आले काही ठिकाणी रस्ते झाले तर काही ठिकाणचे रस्ते खराबच राहिले  युती सरकारच्या काळात टोल नाके सुरु झाले तरी रस्त्याचा खर्च वसूल होताच व  रस्ते दुरुस्त होताच  टोल वसुली बंद करण्याचा निर्णयही घेण्यात आला होता सरकार बदलून बरीच वर्ष झाली रस्ते दुरुस्त होऊन रस्त्याचा खर्चही वसूल झाला तरीही टोल नाक्यावर टोल वसूल होतोच.खराब रस्ता असताना व  टोल वसूल करूनही रस्ता दुरुस्त न झाल्याने जनतेची फसवणूक होत आहे तरी संबंधितांनी ह्या कडे लक्ष देवून रस्ते तर दुरुस्त करावेच शिवाय जिथली टोल वसुलीची मुदत संपलीय तिथली टोल वसुली त्वरित  बंद करावी .


Monday, 13 January 2014

गड्ड्याची जत्रा

                          नुकतीच सोलापुरात दहशतवादी संघटनेशी संबंधीत   सिमीच्या दोन कार्यकर्त्यांना सिद्धेश्वर यात्रेच्या वेळेस घातपाती कारवाई करण्याचा कट रचल्याच्या आरोपाखाली अटक करण्यात आली ह्या साठी मध्य प्रदेश पोलिस व ए. टी एस च्या सतर्क पोलिस यंत्रणेच कौतुकच करायला हव.
                             हि सिद्धेश्वर यात्रा कित्येक वर्षापासून अगदी आमच्या जन्माच्याही आधीपासून निर्विघ्न पार पडत आलीय हि यात्रा संक्रांतीला भरते.अजूनही मला  मकर संक्रांतीच्या आगमना बरोबर हमखास आठवते ती सोलापूरची गड्ड्याची जत्रा आणि मग डोळ्यापुढे एकेका प्रसंगाची मालिकाच उभी राहते   सोलापूरच ग्रामदैवत असलेल्या सिद्धेश्वरचा विवाह सोहळा पहाण्यासाठी जमलेला लाखोंचा जनसमुदाय ,नंदिकोलची मिरवणूक , हस्तकला प्रदर्शन आणि त्यातल्या पाककला स्पर्धेत इतर पदार्था सोबत सामील झालेली. पारदर्शक ,पातळ , हिरवी ,टम्म फुगलेली भाकरी .
                   सोलापूर हे कर्नाटक ,मराठवाडा आंध्र  आणि पश्चिम महाराष्ट्राच्या सीमेवरच बहुभाषिक शहर असंख्य जातीन गजबजलेल हे शहर संक्रांतीला आपली जातपात विसरून एकत्र येत सगळ्या जाती धर्मात साजरा होणारा हा सण, पण सोलापूरची संक्रांत मात्र आगळी वेगळी म्हणूनच आपल वैशिष्ट जपणारी इथल्या लिंगायत वाणी समाजाच आराध्य दैवत असलेल्या सिद्धेश्वरच्या यात्रेमुळे त्याला विशेष महत्व प्राप्त झालय सोलापुरी चादर ,टावेल ,हातमागा बरोबरच सोलापूर ओळ्खल जात ते इथल्या सिद्धेश्वर मंदिरामुळे तिन्ही बाजूने तळे,एका बाजूने किल्ल्याजवळून जाणारी पायवाट तर दुसरीकडे गणपतीघाट मध्ये मंदिर ,पार्क मैदाना जवळ मंदीराच प्रवेशद्वार ,तिथूनच मंदिराकडे जाण्यासाठी लोखंडी पूल ,मंदिरात नावेतूनही जाता येत.
                        सिद्धेश्वर हे शिव स्वरूप ,रेवण सिद्धेश्वराच्या आशीर्वादाने त्यांनी एका जंगम घराण्यात जन्म घेतला अशी आख्यायिका सांगितल्या जाते आणि याच सिद्धेश्वरा सोबत स्त्री जन्म घेतलेल्या पार्वतीला लग्न करायचं होत पण सिद्धेश्वर योगी पुरुष असल्यान त्यांनी नकार दिला तेव्हा तीन निराशेन जीव दिला मग तिचच प्रतीक म्हणजे नंदिकोल किव्हा काठया यांच लग्न संक्रांतीला ,सिद्धेश्वरा सोबत लावलं जात तीच ही सिद्धेश्वर यात्रा पुढे त्यांनी जिवंत समाधी घेतली त्यांचा जन्म देखील संक्रांतीचा म्हणून ह्या पर्वाला विशेष महत्व आहे ही यात्रा जिथे भरते तिथे आधी खड्डा होता म्हणून त्याला गड्ड्याची जत्रा अस नाव पडल ते आजतागायत तसच आहे.सिद्धेश्वर हे कवी आणि समाजसेवक असल्याचीही माहिती सांगितल्या जाते
त्यांनी आपल्या कार्यकाळात  तळे .,बंधारे बांधले तसेच त्यांनी सर्व जातींना एकसंघ करण्याचा प्रयत्न
केल्याचेही सांगितल्या जाते
                   संक्रांतीच्या काळात नंदिकोल नामक २५-३० फुटाच्या आणि जवळपास शंभर किलो वजनाच्या काठयांची शहरातून मिरवणूक निघते चांदीच नक्षीकाम केलेल्या या काठ्या वर झुंबरवजा चमकीच्या कागदाचा गोल आकार ,त्याला लटकणारया रंगीबेरंगी सुरनळ्याची आरास ह्या मुळे काठ्या हलताना खूप सुरेख दिसतात य़ा काठया मल्लिकार्जुन मंदिरातून सिद्धेश्वराच्या मंदिरात मिरवणुकीने नेतात अशा सात काठ्या धरण्याचा मान जंगम असलेले हब्बु घराणे ,देशमुख,सोनार,माळी ,मातंग अशा सारयांना क्रमवारीने दिल्या जातो या निमित्ताने सर्व जातीचा सुरेख समन्वय साधला जातो या काठ्या धरण्यासाठी धोतर ,बाराबंदी पोटाला काठी बांधण्यासाठी पाठोडे असा वेश असतो पोटात पाण्याचा थेंबही न घेता हे वजन पेलण म्हणजे एक कसरतच.  सातआठ दिवस आधी शहरातून रोज नंदिकोलची मिरवणूक निघते ठिकठीकाणी लोक त्यांची पूजा करतात ,केळे ,पेढ्यांचा नैवैध्य दाखवतात.
                   ह्या दिवसात पूर्वी शाळेत नंदिकोलची मिरवणूक हा विषय चित्रकलेसाठी ठरलेला असे संक्रांतीच्या दिवशी लोक सिद्धेश्वराच्या देवळात अक्षदा साठी जाण्यासाठी गडबड करत कारण उशीर झाला तर जागा मिळत नसे आता तर गर्दी कित्येक पटीन वाढलीय ह्या काळात सोलापूरकरांचे नातेवाईक,आजूबाजूचे लोक खास हा सोहळा पाहण्यासाठी येतात त्या मुळे घरे  पाहुण्यांनी भरलेली असतात मंदिराचा परिसर गर्दीन फुलतो ,  मला आठवतंय लहानपणी मंदिरात  इतकी तुडुंब गर्दी असे की ,मुंगी  जायलाही वाट नसे कित्येक जण  गर्दीत गुदमरत ,बेशुद्ध पडत क्वचित कोणी बुडून मेल्याचही कानी येई पण लोकांची गर्दी काही कमी होत नसे मंदिर परिसरातली जागा भरली की ,लोक जवळच्या पार्क मैदानावर गर्दी करत तिथून खालचा विवाह सोहळा दिसे फुलांनी सुशोभित केलेल्या संमती मंडपात ,शहरातून ६७ लिंगांना तैलाभिषेक करून आणलेल्या काठ्या मिरवत आणतात एका काठीला नागफळी ,व इतर काठयांना बाशिग बांधल जात मग मंत्रोच्चारात मंगलाष्टकाच्या गजरात वाजत गाजत धूम धडाक्यात सिद्धेश्वरा सोबत त्यांचा विवाह केल्या जातो लोक अक्षदा टाकतात सारेच उत्साहात आपल्या घरच लग्न असल्यागत  नटून थटून विवाहात सहभागी होतात  .
                      अक्षदा पडल्या की लोक मनसोक्त गड्ड्याच्या जत्रेत फिरून घरी परततात ,त्या दिवशी खास बाजरीच्या पातळ भाकऱ्या,आणि सर्व फळभाज्या ,पालेभाज्या ,कडधान्य,बोर,पेरू,ढाळा घालून केलेली
" भज्जी "सोबत तिळगुळ घालून केलेल्या पातळ कडक पोळ्या असा खास मेनू असतो लिंगायत वाण्यांची खासियत म्हणजे या पातळ ,कडक पारदर्शक अन टम्म फुगलेल्या ज्वारीच्या आणि बाजरीच्या भाकऱ्या ,आणि आता फ़ेमस झालेली खास सोलापुरची शेंगदाणा चटणी . हा सारा मेनू सणानिमित्य कानडी लोक परिचितांकडे देतात मंदिरात या यात्रेनिमित्य विविध स्पर्धा होतात सिद्धेश्वर हे लिंगायतांच आराध्य दैवत म्हणूनच कि काय या प्रदर्शनात चक्क भाकरीला पण स्थान असे आताच माहित नाही पण पूर्वी भाकारीचीही स्पर्धा असे उत्कृष्ट पातळ ,पारदर्शक भाकरीला बक्षीस असे आणि हे फक्त कानडी बायकाच करू जाणे !
दुसरया दिवशी होममैदानावर होमहवनाचा कार्यक्रम होतो तिथे नंदिकोल मिरवणुकीने नेतात देवीची पूजा होते ,तसे नंदिकोल आधी पाण्यात स्नान घालून शिवलिंगाजवळ गंगापूजन केल जात.                
                    तिसरया दिवशी रात्री शोभेच दारूकाम म्हणजे फटाक्याची आतषबाजी होते वेगवेगळे कलावंत आपली चित्तथरारक कला सादर करतात जळत्या रिंगातून उडी मारणे ,उंचावरून आगीच्या जाळात उडी घेणे ,रॉकेल पिउन तोंडातून जाळ काढणे वगैरे सर्व प्रकार ते आगप्रतिबंधक कपडे वापरून करीत ,पण पाहणाऱ्याचा मात्र थरकाप उडे .तेव्हा  हा प्रकार नवीनच होता नंतर काठ्या  मालीकार्जुन मंदिरात जात.तिथे कापड फाडण्याचा कार्यक्रम होई व यात्रा संपे .
       तशी  गडड्याची जत्रा वर्षातून दोनदा भरते  .एकदा श्रावणात अन दुसरी संक्रांतीला क़िल्ल्याच्या वाटेने जाताना लोक घाबरत कारण तिथे भूत आहे अशी अफवा होती. खरेतर दिवसा काही गवळ्याच्या बायका शेणाच्या गोवरया  करून किल्ल्याच्या भिंतीवर थापताना आम्हाला शाळेतून दिसत  आता तर तिथे सुंदर बागच झालीय. वाटेत लागणाऱ्या शोभिवंत पुलाखाली कधीमधी साप दिसत . महिनाभर चालणारया या यात्रेत दूरवरचे लोक आपली दुकाने थाटत .त्यात  बांगडीवाले ,कपडे,मौत का कुआ ,मिठाईवाले ,तमाशावाले ,अपंग कलावंत असत. सोबत रसवंती ,आइस्क्रीम वगैरे खाद्ययात्रा असेच.  तेव्हा फोटो क्रांती आताच्या सारखी झालेली नव्हती त्या मुळे  . तिथे तबडतोब मिळणारा डबलरोल फोटो काढण लोकांच्या आकर्षणाच केंद्र होत .पाहुणे मंडळी आली की ,हमखास गडड्याच्या जत्रेची सफर होईच. विदर्भात पण संक्रांत साजरी होतेच ,पण सोलापूरची संक्रांत काही औरच !

Saturday, 11 January 2014

रम्य ते सिनेमाचे दिवस

             सद्या सिनेमाच शताब्दी वर्ष सुरु आहे टी वि.वरून सिनेमा बद्दलच्या सुवर्ण वर्षातल्या आठवणीची पर्वणी सिनेरसिकांना अनुभवायला मिळतेय त्या काळातल्या सिनेमाची रोचक माहिती,दुर्मिळ छायाचीत्रे,सिनेमाच्या जडण घडणीचे किस्से,त्या वेळेस आलेल्या अडचणी ह्या अनुभवांची पोथडीच आपल्या पुढे टी.वि.माध्यमाने रिती केलीय त्या वेळेसचे दिग्दर्शक,निर्माते,कलाकार ह्या साऱ्यांचा तो अविस्मरणीय काळ सिने सुवर्ण वर्षात टी.वि.मुळे आपल्याही भेटीस आलाय.
                   दादासाहेब फाळके ह्यांना पहिला मराठी सिनेमा काढताना आलेला रोमहर्षक अनुभव आपल्याला "हरिश्चन्द्राचि फ्याक्टरी"ह्या सिनेमातून पाहायला मिळाला आणि सिनेमा पडद्यावर दिसावा म्हणून त्यांनी केलेला संघर्ष आपण अनुभवला आता बटन दाबताच टी.वि.वर आपण सहजतेन हवा तेव्हा हवा तो सिनेमा पाहत असताना तर आपण त्यांचे ऋण मानायलाच हवे.
             सिनेमावाल्यांसाठी,सिनेमासाठी आणि सिनेमे पाहणारयांसाठी खरोखरच तो सुवर्ण संघर्ष काळ होता सिने रसिकांसाठी सिनेमा पाहायला मिळणे म्हणजे जणू आनंदाची पर्वणीच म्हणूनच सिनेमा पाहायला जायचा दिवस सिनेमामय होवून जाई शहरी रसिकांसाठी जर सिनेमा चांगला आणि हाउसफुल असेल आणि तो थोड्याच दिवसासाठी आलेला असेल तर आधी सकाळीच बसने जाऊन advance बुकिंग कराव लागे कधी,कधी लवकरच advance बुकिंग संपे.रांगेत black ने तिकीट विकणारेच जास्त असत सुशिक्षित लोक सहसा black च तिकीट घेत नसत blackच्या तिकिटाच्या दरात "शोलेन"विक्रम केला होता तसाच जास्त दिवस थियेटर मध्ये राहण्याच्याही बाबतीतही.एकदा तिकीट मिळाल कि मग पुन्हा दुपारी बसन थियेटर गाठण्याची कसरत करावी लागे त्यातही बस जर गर्दीन भरून आली आणि दोन तीन बसेस न थांबता गेल्या कि मग सिनेमा आधीची जाहिरात,माहितीपट आणि कधी,कधी सिनेमाची सुरुवातही गेल्याची चुटपूट लागे कारण तेव्हा टी वी नव्हता आणि जाहिराती चांगल्या असत आता टी वी वर सतत नको त्या घाणेरड्या जाहिरातीचा मारा सुरु असतो आणि नको ती जाहिरात पाहणे "!म्हणून प्रेक्षक channels बदलवत असतो.
             दर्जेदार दिग्दर्शकाच कुशल दिग्दर्शन उत्कृष्ठ कथानक,सुमधुर गीते,सुरेल संगीत आणि दर्जेदार कलावंताचा दर्जेदार अभिनय.विनोदी कलावंताचा कुठलाही पाचकळपणा न करता केलेला अवखळ निखळ विनोद आणि अभिजात नृत्याविष्कार एक हलका फुलका मनोरंजक सिनेमा पाहायला मिळाल्याच्या आनंदात प्रेक्षक चित्रपटगृहा बाहेर पडत.
           सोलापुरात तेव्हा पंधरा ,सोळा सिनेमा गृहे होती उमा थियेटरच इंटिरियर पाहण्यासाठी खास बाहेरगावाहून लोक येत असच मुंबईच"मराठा मंदिर"ही फ़ेमस होत तिथे आम्ही जया भादुडीचा "कोरा कागज" हा सिनेमा पहिला होता काहीत भाषिक सिनेमे लागत.काही कन्नड मैत्रिणींच्या आग्रहाखातर आम्ही श्रीदेवीचा कन्नड सिनेमा पहिला होता त्यात साधी सुधी श्रीदेवी हिरोइन होते अशी कथा होती तेव्हाचा श्रीदेवीचा अभिनय ते आताच्या इंग्लिश विग्लीश पर्यंतचा तिचा अभिनय खरोखरच लाजवाब! सोलापुरात बरीच सिनेमागृहे एकाच ठिकाणी असल्याने त्याला थियेटर अस नाव पडल आणि त्याचा एक फायदा होई जर वेळेवर तिकीट मिळाल नाही तर दुसरया सिनेमाला जाता येई आमच्या शाळेच्या फाटकाला शाळा सुरु झाली कि कुलूप लागे कारण "सरला येवलेकर"सिनेमात काम करण्यासाठी शाळेतून पळून गेली अस आम्हाला सांगण्यात येई  काही मराठी गाजलेले चांगले सिनेमे मराठी सिनेसप्ताहात लागत तेव्हा आम्हाला माणूस,शेजारी,कुंकू असे एकाहून एक सरस सिनेमे पाहायला मिळत."पोसायडन adventure",बर्निंग ट्रेन"," Enter the Dragon" अशा धैर्यपटातील थरार आम्ही अनुभवला.
      जुने सिनेमे matinee ला लागत आणि ते फक्त बारा ते तीन ह्या वेळातच दाखवत चोरीचोरी,अनारकली, मुगलेआझम, आवारा,चारसोबीस,चालती का नाम गाडी या सिनेमांना लोक खूप गर्दी करत त्यातल्या नृत्यावर पैसे उधळत ह्या सिनेमांची गाणी कथा दिग्दर्शन आणि राजकपूर नर्गिस,मधुबाला मीनाकुमारी,किशोरकुमार दिलीपकुमार ह्या साऱ्यांचाच अविस्मरणीय सहज सुंदर अभिनय,सारच अलौकिक! अजरामर!आजच्या तरुणाईलाही भुरळ पाडणार!
         राज कपूर ,गुरुदत्त हृषीकेश मुखर्जी,गोविंद निहलानी,किशोर कुमार ,कमाल अमरोही, यश चोप्रा या सारख्या दिग्दर्शकांच्या दिग्दर्शनाला खरोखरच तोड नाही सिनेमांची गाणीही ओठावर रेंगाळणारया चालीची,पुन्हा पुन्हा ऐकावीशी वाटणारी, गुणगुणावीशी वाटणारी असत पण ती आठवडयातून एकदाच रेडीओ वर"बिनाका गीतमाला" ह्या कार्यक्रमातून लागत आणि लोकप्रियते नुसार त्यांचे नंबर लागत मग कोणते गाणे पहली पायदानपर ह्याची ऊत्सुकता सारयांना असे.गीतकारांनी लिहलेल्या गीताचे बोलही चांगले असत.
         सिनेमाची स्टोरी लोकांच्या आवडीनुसार बदले tragedy,कॉमेडी,रोमांटीक,थरारपट सारेच सिनेमे चांगले असत राजेश खन्ना, जितेंद्र,ऋषी कपूरचा रोमांटीक हिरो असो कि फारुख शेख,सचिन सारखा साधाभोळा मध्यम वर्गोय हिरो लोक त्यांना डोक्यावर घेत जया,रेखा,दीप्ती नवल,शबाना,टीना मुनीम,स्मिता पाटील रंजिता ह्यांचे अखियोंके झरोकेसे, रजनीगंधा, मिली, खुबसुरत उंबरठा,नदीयाके उस पार,खट्टीमिठी असे अनेक सिनेमे तेव्हा गाजले वहिदा,बबिता आशा पारेख साधना, राखी, शर्मिला,माला सिन्हा,हेमा,मुमताज, नीतू सिंग ह्यांनीही एक काळ गाजवला.
         ह्या सिने कलावंताचं प्रचंड कुतूहल तेव्हा असे त्यांचं हसण,दिसण त्यांची वेशभूषा केशभूषा ह्याच अनुकरण तेव्हाची पिढी करत असे साधनाकट नीतू कट,डिम्पल कटची तेव्हा fashionहोती.नीतूची बेल बॉटम pant,झीनतची लुंगी कुडता, जयाचा घागरा,शरारा टीना मुनीमची मिडी,रेखा,हेमा,शबानाच्या सिल्क सुती साड्या,जयाची एक वेणी, रेखाच्या दोन वेण्या,शबानाचा अंबाडा बॉबी प्रिंट चे ड्रेस ,मोठे कानातले रिंग मिनी स्कर्ट,आणिआधीच्या हिरोइनच्या हेअर स्टाइल्स तरुणीत फ़ेमस होत्या तर अमिताभ,राजेशचा ड्रेस, हेअरकटचीही fashion तरुणात होती.
           त्या वेळेस मोती,मण्या खडे,प्लास्टिक पोवळे ह्यांचे सेट्स ब्रेसलेट, घुंगरूच्या अंगठ्यांची fashion होती मुमताझ सारख्या लोकरीने विणलेल्या फुलांची साडी, तर आता fashion मध्ये आलेल्या जडाऊ वर्कच्या साड्याची, तंग सलवार कुडता, slacks चीही fashion होती.
                     एखादा सिनेमा आवडला कि तो कित्येक वेळा पहाणारे रसिक असत आणि त्याला वयाचही बंधन नसे ऋत्विक रोशनचा "कहो ना प्यार है "हा सिनेमा यवतमाळ इथल्या एका सत्तर वर्षीय आजीन तब्बल सत्तर वेळा पहिला होता आणि त्या साठी इथल्या थियेटर मालकाने तिचा सत्कारही केला होता.
       काळ बदलला टी.वि.,कॉम्पुटर,मोबाईल क्रांती झाली आता नवनवीन सिनेमे घरबसल्या पाहायला मिळताहेत हे खरच वाखाणण्याजोगे आहे पण काही निवडक सिनेमेच चांगल्या ह्या प्रकारात मोडतात नाही तर त्याच,त्याच नावाचे जुने सिनेमे रिमिक्स करून पुन्हा रिलीज करण्याचा नवा ट्रेंड सुरु आहे पण त्याला जुन्याची सर नाही त्यातली नको ती घाणेरडी,सतत दाखवली जाणारी दृश्ये पाहून सेन्सर बोर्ड अस्तित्वात आहे कि नाही असा प्रश्न पडतो आताही नवनवीन कथेवर किंवा जून्या चांगल्या लेखकांच्या कथेवर चांगले सिनेमे निघाले तर लोक ते आवर्जून पाहतील.

Tuesday, 24 December 2013

धनुर्मासा मुळे तिरुपती येथे गर्दी कमी


               आंध्रप्रदेशातील धनुर्मास सुरु झाल्या मुळे तिथे येणारया भाविकांची संख्या नेहमीच्या तुलनेत कमी होती शिवाय धनुर्मासात नेहमीची "सुप्रभातम "हि सेवाही केल्या जात नसल्याचे सांगण्यात आले सुरक्षा व्यवस्था कडक असली तरीही थोडी सुस्तता जाणवत होती.तिरुपतीला थंडी खूप जाणवली, विशेषत: पाहटे गार वारे वहात होते. धनुर्मास असला तरीही बाकीच्या विशेष पूजा मात्र व्यवस्थित सुरु होत्या बुधवारी होणारी सहस्त्र कलश सेवा उत्साहात झाली त्याला भाविकांनी मोठ्या संखेत हजेरी लावली विशेष म्हणजे तिथे उपस्थित असलेल्या देवस्थानच्या मुख्य पदाधिकाऱ्याच्या पत्नीने यज्ञा नंतर दिल्या जाणारया अंगारा व हळदीचे व्यवस्थित वाटप होत आहे कि नाही ह्या कडे कटाक्षाने लक्ष दिले .

  तिरुपतीला  विजय मल्ल्या यांची भेट
बुधवारी सकाळी तिरुपती येथे विजय मल्ल्या यांनी आपल्या सहकाऱ्या सोबत भेट दिली
व तिरुपतीचे दर्शन घेतले.

कर्नुल येथे मोर्चा
तेलंगाणा व आंध्र प्रदेशाचे विभाजनाची घोषणा होऊनही बरेच दिवस उलटले त्या मुळे येथील जनमानसावर व वातावरणावर कुठलाही अनुचित परिणाम जाणवला नाही परंतू "रायल सीमा "व दोन,तीन गावांसाठी अजूनही संघर्ष सुरु आहे सोमवारी तेथे मोटर सायकल रयाली काढण्यात आली होती मोर्चे धारकांच्या हातात काळे झेंडे होते व ते रायल सीमा आंध्र प्रदेशात सामील व्हावे अशी घोषणा देत होते विशेष म्हणजे हि रयाली शांततेत पार पडली इतरांना त्याचा काहीही त्रास झाला नाही .

रस्त्याची दुरावस्था तरी टोल वसुली सुरु

                        यवतमाळ येथून हैद्राबाद कडे जाणारा रस्ता बरयाच ठिकाणी खराब झालेला असून तेथून जाणारया ,येणारया वाहनांना आणि वाहन धारकांना त्याचा त्रास होत आहे विशेषत: पांढरकवडया कडून पाटणबोरी कडे जाणारा रस्ता इतक्या खराब अवस्थेत आहे की ,गाड्या हेलखावे खातच रस्ता पार करतात येथून बरीच वाहने जात,येत असल्याने रात्रीच्या वेळेस प्रवाशांना त्रास तर होतोच शिवाय अपघाताची शक्यताही नाकारता येत नाही हा रस्ता जागोजागी उखडलेला आहे विशेष म्हणजे रस्त्याची इतकी खराब स्थिती असतानाही टोल वसुली मात्र व्यवस्थित सुरु आहे त्या बाबतीत विचारणा केल्यास पांढरकवडा ते देवीचे मंदिर ह्या रस्त्याची टोल वसुली केल्या जात आहे बाकीच्या रस्त्याचे आम्हाला काही माहित नाही असे सांगण्यात आले तरी संबधितांनी ह्या कडे लक्ष देवून रस्ता दुरुस्त करून घ्यावा म्हणजे रस्ता वाहतुकीस सुरक्षित तर होईलच शिवाय लोक टोल स्वखुशीने भरतील